கரப்பான் பூச்சி ஜனநாயகம்: ஆயுதமற்றது, ஆனால் ஆபத்தானது

–அருந்ததி ராய்

(கடந்த ஜூலை மாதம் டெல்லி ஜந்தர் மந்தரில் இலட்சக்கணக்கான மாணவர்களும் இளைஞர்களும் நடததிய போராட்டத்தை நேரில் கண்ட பிறகு அருந்ததி ராய் 22.07.2026 அன்று வெளியிட்ட  இக்கட்டுரை (Cockroach Democracy: Unarmed and Dangerous) மிகச் சிறந்த வரலாற்றுப் பதிவு.)       

எல்லா மக்களையும் எல்லா நேரங்களிலும் ஏமாற்ற முடியுமா? ஒன்றரை பில்லியன் மக்கள் தொகை கொண்ட ஒரு நாட்டை, ஒரு பிணத்தைப் போல என்றென்றும் இழுத்துச் செல்ல முடியுமா? முடியாது. கரப்பான் பூச்சிகள் இப்போது வெளியே வந்துவிட்டன.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இந்தியராக இருப்பதில்  ஓர் அற்புதமான உணர்வு ஏற்படுகிறது. நம்பிக்கை முற்றிலும் தொலைந்துவிட்டதாகத் தோன்றிய அந்தத் தருணத்தில், அவை வந்தன. மழையோடு சவாரி செய்து வந்த இளம் கரப்பான் பூச்சிகள் அவை; ஒரு நீதிபதிக்கும் ஒரு கேலிக்குரிய விஷயத்திற்கும் இடையிலான புனிதமற்ற கூட்டணியின் வாரிசுகள்.

‘கரப்பான் பூச்சிகள்’ பிறந்த கதை

அந்தக் கதை நம் அனைவருக்கும் தெரியும், ஆனாலும் பதிவிற்காக இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறது. வேலையில்லாத இந்திய இளைஞர்களை ‘கரப்பான் பூச்சிகள்’ என்று அழைத்த இந்தியத் தலைமை நீதிபதி சூர்யா காந்தின் ஆணவமிக்க, அவமதிப்புக்குரிய கருத்துக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, பாஸ்டனில் வசிக்கும் மாணவர் அபிஜீத் டிப்கே இன்ஸ்டாகிராமில் ஒரு கருத்தைப் பதிவிட்டார்: ‘எல்லா கரப்பான் பூச்சிகளும் ஒன்றிணைந்தால் என்ன ஆகும்?’ இலட்சக்கணக்கானோர் அதற்குப் பதிலளித்தனர். அவ்வாறே ‘கரப்பான் பூச்சி ஜனதா கட்சி’ உருவானது. டிப்கே கரப்பான் பூச்சிகளைக் கவர்ந்திழுத்துத் தன் பின்னால் வரச் செய்பவரானார்.

தர்மேந்திர பிரதான் ராஜினாமா

ஊழல் மலிந்த, சீரழிந்த ஒரு அமைச்சகத்தின் தலைவராகத் தற்பெருமையுடன் அமர்ந்திருக்கும் கல்வி அமைச்சர் தர்மேந்திர பிரதான் பதவி விலக வேண்டும் என்பதே அதன் முதல் கோரிக்கையாக இருந்தது; அந்த அமைச்சகத்தின் கீழ் பொதுத் தேர்வு வினாத்தாள்கள் தொடர்ந்து கசிந்து வருகின்றன. எதிர்க்கட்சிகளின் கூற்றுப்படி, 2014 முதல் சுமார் 152 முறை வினாத்தாள் கசிவுகள் நடந்துள்ளன. இந்தக் கசிவுகள், பல ஆண்டுகளாகத் தேர்வுகளுக்குத் தயாரான இலட்சக்கணக்கான இளைஞர்களின் வாழ்க்கையைச் சீரழித்துள்ளன; இவர்களில் சிலரின் பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளின் படிப்புச் செலவுக்காகவும், தேர்வெழுதுவதற்கான கட்டணத்தைச் செலுத்துவதற்காகவும் தங்கள் நிலத்தையோ அல்லது வீடுகளையோ விற்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டனர். இது சட்டப்பூர்வமான ஒரு புதிய வகை கொள்ளை. சமீபத்தில் ‘நீட்’ தேர்வு வினாத்தாள் கசிந்ததைத் தொடர்ந்து, மனமுடைந்த 12 மாணவர்கள் தற்கொலை செய்துகொண்டனர்.

சோனம் வாங்சுக் உண்ணாவிரதம்

கரப்பான் பூச்சிகளின் கோபம் இணையத்தில் ஒரு சுனாமியாக வளர்ந்த நிலையில், டிப்கே ஜூன் 6 அன்று பாஸ்டனிலிருந்து திரும்பினார்; விமான நிலையத்திலிருந்து நேராக டெல்லியின் புகழ்பெற்ற போராட்டக் களமான ஜந்தர் மந்தருக்குச் சென்றார். லடாக்கைச் சேர்ந்த பிரபல சமூக ஆர்வலரும் கல்விச் சீர்திருத்தவாதியுமான சோனம் வாங்சுக் அவருடன் இணைந்தார்; மேலும் காலவரையற்ற உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தை அறிவித்தார்.

இணைந்த இடதுசாரி மாணவர்கள்

இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் (விடுதலை) மாணவர் அமைப்பான ‘அனைத்திந்திய மாணவர் சங்கத்தின்’ (AISA) உறுப்பினர்களான நேஹா போரா, மனிஷ் குமார், ஆமீன் அமிடோஷ், டேனிஷ் அலி, ரிஷிகேஷ், தீபக் ஆகிய ஆறு பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் தாங்களும் உண்ணாவிரதம் இருக்கப்போவதாக அறிவித்து, அருகிலிருந்த மேடையில் அமர்ந்தனர்.

பிற நகரங்களிலும் போராட்டங்கள் தொடங்கின. உண்ணாவிரதம் இருந்தவர்களின் உடல்நிலை மோசமடைந்த நிலையில், இணையத்தை ஆக்கிரமித்திருந்த அந்த ‘இளம் கரப்பான் பூச்சிகள்’ (போராட்டக்காரர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே சூட்டிக்கொண்ட பெயர்) நேரில் ஜந்தர் மந்தருக்கு வரத் தொடங்கின.

ஜூலை 20 முற்றுகைப் போராட்டம்

நாடாளுமன்றத்தின் மழைக்காலக் கூட்டத்தொடர் தொடங்கவிருந்த ஜூலை 20 அன்று, நாடாளுமன்றத்தை நோக்கிப் பேரணி நடத்தப்போவதாக ‘கரப்பான் பூச்சி ஜனதா கட்சி’ அறிவித்தது. பேரணிக்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு, சோனம் வாங்சுக் மேடையிலிருந்து காவல்துறையினரால் வலுக்கட்டாயமாக அழைத்துச் செல்லப்பட்டுத் தடுத்து வைக்கப்பட்டார்; முதலில் அரசு மருத்துவமனையிலும், பின்னர் அவரது மனைவியின் வற்புறுத்தலின் பேரில் தனியார் மருத்துவமனையிலும் அவர் வைக்கப்பட்டார். அவர் தொடர்ந்து உண்ணாவிரதத்தில் இருக்கிறார். பேரணி நடக்கவிருந்த ஜூலை 20 அன்று காலையில், AISA மாணவர்கள் தங்கள் உண்ணாவிரதத்தை முடித்துக்கொண்டனர்.

அந்த ‘கரப்பான் பூச்சிகள்’ தலைநகரையே அதிரவைத்தன. அவர்கள் ரயில், பேருந்து, விமானம் மற்றும் மெட்ரோ மூலம் வந்தனர்; அவர்களின் எண்ணிக்கை ஒவ்வொரு மணி நேரமும் அதிகரித்தது.

டெல்லியின் மழைக்கால வானத்தில் சூரியனின் முதல் கதிர்கள் தோன்றுவதற்குச் சில மணி நேரங்களுக்கு முன்பே, அவர்கள் பல்லாயிரக்கணக்கில் ஜந்தர் மந்தருக்குள் குவியத் தொடங்கினர்.

சூரிய உதயத்திற்குள் ஒரு விஷயம் தெளிவாகியது: தங்கள் கண்முன்னே தங்கள் எதிர்காலம் சிதைக்கப்படுவதைக் கண்ட, விரக்தியும் ஆத்திரமும் கொண்ட ஒரு தலைமுறை, தங்கள் பெற்றோர்கள் மற்றும் தாத்தா-பாட்டி தலைமுறையினர் விட்டுக் கொடுத்த விஷயங்களை – அதாவது ஒரு மக்களாகவும் நாடாகவும் நமக்குரிய கண்ணியம் மற்றும் ஜனநாயகக் குடிமக்களாக நமக்குரிய உரிமைகளை – மீண்டும் மீட்டெடுக்கப் போகிறது என்பது உறுதியானது.

போராட்டக்காரர்கள் தங்கள் அசாத்தியமான துணிச்சல் மற்றும் கண்ணியத்தின் மூலம், நம் அனைவரிடமும் இயல்பான ஒன்றாக மாறிவிட்டிருந்த அந்த அரிக்கும் அச்சத்தை விரட்டியடித்தனர். அதோடு நகைச்சுவையையும் வெளிப்படுத்தினர். நாளின் முடிவில், இந்தப் போராட்டம் போராட்டக்காரர்களோ அல்லது அவர்களின் தலைவர்களோ கோரியதை விட மிகப் பெரிய ஒரு விஷயத்தைப் பற்றியதாக மாறியிருந்தது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

தர்மேந்திர பிரதான் இப்போது ஒரு அற்பமான விஷயமே; இதில் அடங்கியுள்ள விவகாரங்கள் மிகப் பெரியவை. நிர்வாக அமைப்பின் மேலிருந்து கீழ் வரை உள்ள சீர்கேடு தெளிவாகத் தெரிகிறது; அது அழுகும் பிணத்தைப் போல நாறத் தொடங்கியுள்ளது. ஏழு அல்லது எட்டு வயதுடைய மிகச் சிறிய ‘கரப்பான் பூச்சிகளால்’ கூட அதைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்த முடிந்தது.

பேரணிக்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பு புதிய காவல் துறைத் தலைவர் ஒருவர் அவசரமாகவும் கிட்டத்தட்ட இரகசியமாகவும் நியமிக்கப்பட்டிருந்த போதிலும், மத்திய உள்துறை அமைச்சரின் அச்சமூட்டும் செயல்திறன் குறித்த கவலை கலந்த பேச்சுக்கள் நிலவிய போதிலும், ஜூலை 20 அன்று டெல்லியை மூழ்கடித்த அந்தப் பெரும் அலையின் (சுனாமியின்) வீச்சை காவல் துறையும் உள்துறை அமைச்சகமும் முற்றிலுமாகத் தவறாகவே கணித்தன. அவர்கள் எல்லா முயற்சிகளையும் மேற்கொண்டனர்; பேருந்துகள், சாலைகள் மற்றும் மெட்ரோ நிலையங்களை முடக்கினர். ஆனால், அவை எதுவும் பலனளிக்கவில்லை. இணையச் சேவையைத் துண்டிக்கவும் முயன்றனர். ஆனால், இணையத்தின் பிள்ளைகளான அந்த இளைஞர்கள், ஒரே நேரத்தில் சிரிக்கவும் அழவும் வைக்கும் மீம்ஸ்கள் (memes) மற்றும் காணொளிகளின் வெள்ளத்தைக் கொண்டு அந்த முயற்சியை முறியடித்தனர்.

உலகின் பல இடங்களிலும் இல்லாத வகையில், டெல்லியில் நடைபெற்ற இந்தப் போராட்டத்தில் பங்கேற்ற இளம் பெண்கள், அந்த மக்கள் கூட்டத்திற்குள் தாங்கள் பாதுகாப்பாக உணர்ந்ததாகக் கூறினர் – இருப்பினும், தங்கள் உடல்கள் காவல் துறையினரால் பாலியல் ரீதியாகத் தவறான முறையில் தொடப்பட்டதாகச் சிலர் புகார் அளித்ததும் நடந்தது.

காவல்துறைக்கு எதிராக ஓரணியில்

முஸ்லிம்கள், இந்துக்கள், கிறிஸ்தவர்கள், சீக்கியர்கள், பௌத்தர்கள் எனப் பல்வேறு மதங்கள், சாதிகள் மற்றும் வர்க்கங்களைச் சேர்ந்த மக்கள் ஒன்றிணைந்து, காவல் துறையை எதிர்த்து நின்றபோது ஒருவருக்கொருவர் உதவிக் கொண்டும் பாதுகாத்துக் கொண்டும் இருந்ததை நாங்கள் கண்டோம். எங்களுக்குப் பாடம் எடுப்பதற்கோ அல்லது நீண்ட நெடிய மேடைப் பேச்சுகளை நிகழ்த்துவதற்கோ பதிலாக, அவர்கள் தங்கள் செயல்கள் மூலமாகவே அதை எங்களுக்குக் காட்டினார்கள்.

இந்த ஆபத்தை எதிர்கொள்ள, காவல்துறை தன் மஞ்சள் நிற உலோகத் தடுப்புகளை ஒன்றிணைத்து வலுப்படுத்தியது; அத்துடன் தங்களின் வழக்கமான உத்திகளையும் கையில் எடுத்தது: கற்கள் நிரம்பிய லொறிகள் மற்றும் முன்பே சேதப்படுத்தப்பட்ட வாகனங்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டு வந்தனர். இளைஞர்கள் வன்முறையில் ஈடுபட்டதாகவும், காவல்துறை தற்காப்புக்காகவே செயல்பட்டதாகவும் காட்டிக்கொள்ள இது உதவும் என்று அவர்கள் நம்பினர்.

இலத்திகள் மற்றும் தடிகளுடன் ஆயுதம் ஏந்திய, சீருடை அணியாத குண்டர்களின் படையையும் அவர்கள் களமிறக்கினர். நடவடிக்கைக்குத் தயாராகும் விதமாக, விரைவு அதிரடிப் படையினர் (Rapid Action Force) தங்கள் சீருடையில் இருந்த பெயர் அட்டைகளை அகற்றினர். பொய்களைச் செய்திகளாக வெளியிடத் தயாராக, விசுவாசமான முக்கியத் தொலைக்காட்சி அலைவரிசைகள் வரிசையாக நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. (சில ஊடகங்கள் அவசரப்பட்டு, இன்னும் நடக்காத விஷயங்களையெல்லாம் செய்தியாக வெளியிடத் தொடங்கின. இந்தியாவில் செய்திகள் பெரும்பாலும் நிகழ்காலத்தைப் பற்றியதாக இல்லாமல், எதிர்காலத்தைப் பற்றியதாகவே இருக்கின்றன.)

ஆனால், எதுவும் பலனளிக்கவில்லை. காவல்துறையும் அதிரடிப் படையும்  இலத்திகளை வெறித்தனமாகச் சுழற்றி, குழந்தைகளின் தலைகளை உடைத்து, எலும்புகளை முறித்தன. கண்ணீர்ப்புகைக் குண்டுகளை வீசின. ஆனாலும், அந்த இளைஞர்கள் அணிவகுத்துச் சென்று கொண்டே இருந்தனர். நேராக நாடாளுமன்றத்தை நோக்கி; தாங்கள் செல்வதாகச் சொன்ன இடத்திற்கே சென்றனர்.

அவர்கள் நெருங்கி வந்தபோது, ​​பாதுகாப்புப் படையினர் தாக்குதலைத் தொடங்குவதற்குச் சரியான இடத்தில் நிலை கொண்டு ஆயுதம் ஏந்தாத மாணவர்கள் மீது தங்கள் ஏகே-47 துப்பாக்கிகளை குறிவைத்தனர். அப்படியிருந்தும், அந்த ‘கரப்பான் பூச்சிகள்’ (அரசு இவர்களை அப்படித்தான் கருதியது) அணிவகுத்துச் சென்றன.

அவர்கள் அணிவகுத்துச் சென்றபோது, ​​அரசாங்கத்தின் இரும்புக்கரம் மறைக்கப்பட்டிருந்த மென்மையான முகமூடி கிழித்தெறியப்பட்டது; தற்போதைய ஆட்சியின் உண்மையான முகம்—எப்போதும் அது இருந்து வந்த அந்த முகம்—வெளிச்சத்திற்கு வந்தது. அது ஒரு பாசிச இரும்புக்கரம். தான் ஆளும் நாட்டின் வரலாற்றையோ பன்முகத்தன்மையையோ புரிந்துகொள்ளும் திறன் இல்லாத, மிருகத்தனமானவர்களின் கூட்டமைப்பு அது. வெறுக்க மட்டுமே தெரிந்த, ஆனால் நேசிக்கவோ அல்லது சிந்திக்கவோ தெரியாத மனிதர்கள்.

மூடப்பட்ட நாடாளுமன்றம்

அணிவகுத்து வந்தவர்கள் நெருங்கியபோது, ​​வீரவசனம் பேசும் நமது துணிச்சலான பிரதமர் பாதுகாப்பான இடத்திற்கு அவசரமாக அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், பளபளப்பான புதிய ‘சம்விதான் சன்சத்’ (நாடாளுமன்ற) கட்டிடத்திலிருந்து வெளியேற முடியாமல் தடுக்கப்பட்டனர்; அந்தக் கட்டடத்தின் நோக்கமே அரசியலமைப்பைத் தினமும் நீர்த்துப்போகச் செய்வதுதானோ என்று தோன்றுகிறது.

மாலைக்குள், போராட்டக் களத்தில் இருந்த முக்கிய மேடையை காவல்துறை உடைத்தெறிந்தது. ஆனால் இரவுக்குள் மக்கள் அதை மீண்டும் தங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்குக் கொண்டுவந்தனர். இரவு நேரத்தில் காவல்துறை பின்வாங்கியபோது, ​​அந்த ‘கரப்பான் பூச்சிகள்’ எழுந்து நின்று கைதட்டி அவர்களைப் பாராட்டின. குழந்தைகளை அடித்ததற்காக. வா மோடி ஜி! வா!

இதிலிருந்து பெரிய அரசியல் மாற்றம் வரும் என்று எதிர்பார்ப்பது அபத்தம். ஆனால், இதை வெறும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட தருணம் என்று மட்டும் ஒதுக்கிவிடுவது முட்டாள்தனம். வெளிநாட்டு நிதி மற்றும் சி.ஐ.ஏ சதித்திட்டங்கள் குறித்த வதந்திகள், மறைமுகக் குற்றச்சாட்டுகள் மற்றும் சதிக்கோட்பாடுகள் ஆகியவற்றால் ஊடகங்களும் தொலைக்காட்சி அலைவரிசைகளும் அனல் பறக்க விவாதிப்பதில் ஆச்சரியமில்லை. என்னைப் போன்றவர்களை ‘ஆந்தோலன்ஜீவி’  (அதாவது ‘போராட்டங்களையே வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டவர்கள்’ என்று மோடி இகழ்ச்சியாகக் குறிப்பிடும் சொல்) என்று அழைப்பதை நான் பெருமையாகவே கருதுகிறேன்; அதே சமயம், இப்போராட்டம் தொடங்கியபோது எனக்கும் ஒருவித தயக்கம் இருந்தது என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்.

அன்று அன்னா ஹசாரே

இது 2011 இல் நடந்த அன்னா ஹசாரேவின் ஊழல் எதிர்ப்பு மக்கள் இயக்கத்தைப் போன்றதொரு சூழலுக்கு இட்டுச் சென்றுவிடுமோ என்று கவலைப்பட்டேன். அந்த இயக்கத்தின் ஆரம்பகால நோக்கங்கள் எதுவாக இருந்தபோதிலும், இறுதியில் அது நமக்கு ஓர் அரசியல் கட்சியின் மூன்று முறை தொடர் ஆட்சியைப் பரிசளித்தது; அந்தக் கட்சி நாட்டின் ஒவ்வொரு நிறுவனத்தையும் அழித்தது, தன்னை ஒரு அரசியல் கட்சியாகவும் இந்திய அரசாங்கமாகவும் பிரித்துப் பார்க்காதது, நாட்டையோ அல்லது குடிமக்களையோ மதிக்காதது, மேலும் சர்வதேச அளவில் நம்மை அவமானப்படுத்தி இந்தியாவை முழங்காலிட வைத்தது.

ஆனால், ‘காக்ரோச் ஜனதா பார்ட்டி’ மீது முக்கிய ஊடகங்கள் காட்டிய விரோதப் போக்கைப் பார்த்தபோது, ​​அது குறித்த எனது சந்தேகங்கள் நீங்கின. என்னைப் பொறுத்தவரை, அதுவே முதல் மற்றும் மிகவும் நம்பிக்கையூட்டும் அறிகுறியாக இருந்தது. அபிஜீத் டிப்கே தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி; ஆனால் அதைவிட, யாரும் அந்த விஷயத்தில் கவனம் செலுத்தவில்லை என்பது எனக்கு இன்னும் அதிக மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

அதிரவைத்த அபிஜித்

“என் பெயர் காலித் என்றோ அல்லது நான் ஒரு முஸ்லிம் என்றோ இருந்திருந்தால், இந்நேரம் நான் சிறையில் இருந்திருப்பேன்” என்று அவர் கூறியதைக் கேட்டபோது என் கண்ணோட்டம் மாறியது. இந்தியாவில் விஷயங்கள் உண்மையில் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதன் அநாகரிகத்தை – அதாவது நம் நாட்டில் அனைத்தும் (சட்டம் உட்பட, குறிப்பாகச் சட்டம்) அனைவருக்கும் சமமாகப் பொருந்தாது என்ற உண்மையை – வெளிப்படையாகச் சொல்லும் துணிச்சல் அவரிடம் இருந்தது.

அனைத்தும் ஒருவரின் மதம், சாதி, வர்க்கம், இனம் மற்றும் பாலினம் ஆகியவற்றைப் பொறுத்தே அமைகின்றன. இது அவரால் எளிமையாகச் சொல்லப்பட்டாலும், மிக ஆழமான ஓர் அவதானிப்பு. ‘இந்துக்களின் எதிர்வினை’க்கு அஞ்சி, எதிர்க்கட்சி அரசியல்வாதிகள் கூட ‘முஸ்லிம்’ என்ற வார்த்தைக்குப் பதிலாக ‘சிறுபான்மை சமூகம்’ என்று மட்டுமே பேசும் சூழலில், அவர் இதை வெளிப்படையாகச் சொன்னது என்னை உடனடியாக ஜந்தர் மந்தருக்குச் செல்லத் தூண்டியது.

யார் இந்த உமர் காலித்?

டிப்கே ‘காலித்’ என்ற பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்தபோது, ​​அவர் உமர் காலித்தைத்தான் குறிப்பிடுகிறார் என்பதையும் நான் அறிந்திருந்தேன்; ஷர்ஜீல் இமாம் மற்றும் பலருடன் சேர்ந்து, விசாரணையே இன்றி கிட்டத்தட்ட ஆறு ஆண்டுகளாகச் சிறையில் இருக்கும் ஜே.என்.யு (JNU) ஆய்வாளர் அவர். உமரின் குற்றம் என்ன?

2020 ஆம் ஆண்டு குடியுரிமை திருத்தச் சட்டத்திற்கு எதிரான போராட்டங்களின் போது, ​​போராட்டக்காரர்களை வன்முறையற்றவர்களாக இருக்குமாறு வலியுறுத்தப்பட்டது. அதே சமயம், இந்து குண்டர் கும்பல்களால் தூண்டப்பட்ட தொடர் தீவைப்புகள், கொலைகள் மற்றும் மசூதி எரிப்புகளால் டெல்லி உலுக்கப்பட்டது. இச்செயல்களை, சாதுவான மற்றும் அவ்வப்போது உடந்தையாக இருந்த காவல்துறையினர் மேற்பார்வையிட்டனர். எது சரி என்பதைச் செய்யவோ அல்லது புரிந்துகொள்ளவோ ​​கூட தைரியத்தை இழந்ததாகத் தோன்றும் நீதிபதிகளால், ஜாமீனுக்கான மேல்முறையீடுகள் ஒவ்வொன்றாக நிராகரிக்கப்பட்டன.

என்ன நடந்திருக்கும்?

அந்தக் கரப்பான் பூச்சிகள் அணிவகுத்துச் சென்று, அவர்களின் எண்ணிக்கை பெருகியபோது, ​​நான் என்னையறியாமல் இவ்வாறு நினைத்துக்கொண்டேன்: நல்லவேளை, அவர்கள் பெரும்பாலும் முஸ்லிம்களாகவோ, சீக்கியர்களாகவோ, கிறிஸ்தவர்களாகவோ அல்லது பழங்குடியினராகவோ இல்லை. அப்படி இருந்திருந்தால் அவர்கள் நசுக்கப்பட்டிருப்பார்கள், கொல்லப்பட்டிருப்பார்கள், சுடப்பட்டிருப்பார்கள், சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருப்பார்கள்.

நல்லவேளை, அவர்கள் காஷ்மீரிகளாக இல்லை. அவர்கள் பார்வையிழந்திருக்கலாம் (சிலர் குண்டுக் காயங்கள் போன்றவற்றையும் பெற்றனர்).

நல்லவேளை, அவர்கள் பெரும்பாலும் இந்துக்கள். இந்தியாவில் இந்தத் தருணம் அவ்வளவு சோகமானது. இருப்பினும், ஒரு நிமிடத்தில் நிலைமை மாறக்கூடும்..

நாம் தற்போது ‘மாறிவரும் ஒரு சூழலில்’ இருக்கிறோம். பிற மாநிலங்களிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான துணை இராணுவப் படையினர் விமானம் மூலம் கொண்டு வரப்படுவதாகத் தகவல்கள் வருகின்றன. வரும் நாட்களில் என்ன நடக்கப்போகிறது என்பது நமக்குத் தெரியாது.

நம்பிக்கை தந்த கரப்பான் பூச்சி ஜனதா கட்சி

இவையெல்லாம் நம்மை எங்கே கொண்டு செல்கின்றன? கோர்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்குச் சொந்தமான நூற்றுக்கணக்கான உணர்ச்சிவசப்பட்ட தொலைக்காட்சி அலைவரிசைகளில் வாரக் கணக்கில் இடைவிடாமல் (24×7) பரபரப்பாக ஒளிபரப்பப்பட்ட அன்னா ஹசாரே இயக்கத்தைப் போலல்லாமல், ‘கரப்பான் பூச்சி ஜனதா கட்சி’ தன்னையும் இணையத்தையும் மட்டுமே நம்பியிருக்க வேண்டியுள்ளது.

ராஷ்டிரிய சுயம்சேவக் சங்கத்தால் ஊடுருவப்பட்டு கைப்பற்றப்பட்ட அன்னா இயக்கத்தைப் போலல்லாமல் – அங்கு மோடி தலைமையிலான பா.ஜ.க, தொலைக்காட்சிகள் உருவாக்கிய பரபரப்பைத் தேர்தல் ஆதாயமாக மாற்றிக்கொள்ளத் தயாராகக் காத்திருந்தது – இந்தக் ‘கரப்பான் பூச்சிகளுக்கு’ ஆதரவாகவோ அல்லது போராட்டத்தை அடுத்த கட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லவோ எந்தவொரு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட எதிர்க்கட்சியும் காத்திருக்கவில்லை.

உண்மையான அரசியல் செயல்பாடுகள் தொடங்கப்படாவிட்டால், நாம் காணும் இந்தத் தன்னிச்சையான ஆவேசம் மறைந்துவிடும். முதிர்ச்சியடைந்தவர்களும் எதிர்க்கட்சிகளும் தங்கள் அதிகாரப் போட்டிகளையும் அற்பமான சச்சரவுகளையும் நிறுத்திவிட்டு, ஒற்றுமையை வெளிப்படுத்தாவிட்டால் இது நிகழாது. இது நடக்க வாய்ப்பில்லை என்று அரசாங்கத்திற்குத் தெரியும். அது காத்திருந்தால் மட்டும் போதும் என்று கருதுவதால், எந்த அசைவும் இன்றி இருக்கிறது. மாநில அரசுகளுக்குக் காத்திருக்கும் அதிகாரம் உண்டு; ஆனால் மக்களுக்கு அந்த வசதி இல்லை.

தற்போதைய நிலையில், இந்தியா முழுவதும் நடைபெற்று வரும் பல போராட்டங்களில் ‘கரப்பான் பூச்சி எழுச்சி’யும் ஒன்றாகும்.

நாடு முழுவதும் போராட்டங்கள்

மத்தியப் பிரதேசத்தில் உள்ள பழங்குடியினர் ‘கென்-பெட்வா’ நதிநீர் இணைப்புத் திட்டத்தை எதிர்த்துப் போராடுகின்றனர்.

உத்தரகண்ட் கிராம மக்கள் பெருமளவில் மரங்கள் வெட்டப்படுவதை எதிர்த்துப் போராடுகின்றனர்.

கிரேட்டர் நிக்கோபார் தீவுகளின் சுற்றுச்சூழல் சீரழிவை எதிர்த்து மக்கள் போராடுகின்றனர்.

மணிப்பூர் கொந்தளிப்பில் உள்ளது.

வேலைவாய்ப்புகள் மறைந்து வருகின்றன. விலைவாசி உயர்கிறது. ஆவேசம் பெருகி வருகிறது.

கடவுளிடம் மோசடி

மேலும் பா.ஜ.க-ஆர்.எஸ்.எஸ்-இன் ‘கடவுள்’ நாடகம் அதன் உண்மையான முகத்தை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது: அது ஒரு மோசடி; குண்டர்களால் நடத்தப்படும் கொள்ளை வேட்டை. அயோத்தியில் உள்ள ராமர் கோயில் விவகாரத்தில் நடந்த கொள்ளை, ஒரு மோசமான பாலிவுட் திரைப்படக் கதையைப் போல நம் கண்முன்னே அரங்கேறுகிறது: வழுவழுப்பான சாமியார்களும் ஊழல் அரசியல்வாதிகளும் ஹோட்டல்களைக் கட்டுகிறார்கள், ரியல் எஸ்டேட் சொத்துக்களைக் குவித்து வருகிறார்கள், எஸ்.யூ.வி (SUV) வாகனங்களில் வலம் வருகிறார்கள்; ஏழை மற்றும் அப்பாவிகளின் நம்பிக்கையைச் சுரண்டி அவர்கள் கொழுத்துப்போயிருக்கிறார்கள். ஊழல் மற்றும் பகல் கொள்ளையின் கரங்கள் மிக உயர்ந்த மட்டம் வரை ஊடுருவிப் பரவியுள்ளன.

‘கரப்பான் பூச்சி’களின் இந்த ஆற்றலால் நம்மை இந்தக் குழியிலிருந்து மீட்க முடியுமா? அது எளிதல்ல. இந்தியாவில் மக்கள் இயக்கங்களின் விளைவுகளை ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தால், அது நம்பிக்கையூட்டுவதாக இல்லை. அது சுருங்கிப்போன இலட்சியங்கள் மற்றும் உடைந்துபோன் கனவுகளின் தொகுப்பாகவே உள்ளது. (ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்து) அறுபது மற்றும் எழுபதுகளில், நக்சலைட்டுகளின் ஆயுதமேந்திய கிளர்ச்சி உட்பட பல்வேறு இயக்கங்கள், நிலத்தையும் செல்வத்தையும் உழுபவருக்கே பகிர்ந்தளிக்க வேண்டும் என்று கோரின. அவை ஒடுக்கப்பட்டன.

எண்பது மற்றும் தொண்ணூறுகளில், சமூக இயக்கங்கள் – குறிப்பாக ‘நர்மதா பச்சாவ் அந்தோலன்’ மற்றும் பின்னர் ஆந்திரா, சத்தீஸ்கர், ஜார்க்கண்ட் மாநிலங்களில் மாவோயிஸ்டுகள் – விவசாயிகள் மற்றும் பழங்குடியினர் தங்கள் நிலங்களிலிருந்து வெளியேற்றப்படுவதற்கு எதிராகப் போராடினர். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், ஏழைகளிடம் எஞ்சியிருந்த சொற்பமானவற்றையாவது பறிக்கக்கூடாது என்று அவர்கள் கோரினர். அவர்களும் ஒடுக்கப்பட்டனர்.

2000-களின் வாக்கில், ‘தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதிச் சட்டம்’ (NREGA) கிடைத்ததற்கே அவர்கள் நன்றியுள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. குறைந்தபட்ச ஊதியத்தில் மூன்று மாத வேலைவாய்ப்பு என்ற அந்த உரிமை – நகரத்திலுள்ள ஒரு விலையுயர்ந்த உணவகத்தில்  உண்ணப்படும் ஒரு நல்ல உணவின் விலைக்குச் சமமான தொகையே அது. அந்தத் திட்டமும் கூட தற்போதைய ஆட்சியால் கிடப்பில் போடப்பட்டு, அதற்குப் பதிலாக உயிர்வாழ்வதற்குத் தேவையான அத்தியாவசியப் பொருட்கள் (மோடியின் முகம் அச்சிடப்பட்ட பைகளில்) வழங்கப்படுகின்றன; நன்றியையும் வாக்குகளையும் பெறுவதற்காக, நகரும் வாகனங்களிலிருந்து பிச்சைக்காரர்களுக்கு வீசப்படும் பிச்சையைப் போல அவை மக்கள் மீது அவமரியாதையுடன் வீசப்படுகின்றன. பொருளாதாரம் தள்ளாடும் நிலையில். இதற்குக் கூட ஆபத்து ஏற்பட்டுள்ளது.

சி.ஏ.ஏ என்பது என்ன?

இன்று, 2026 இல், நமது வாக்குரிமை மற்றும் குடியுரிமைக்காகப் போராட வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளோம். குடியுரிமை திருத்தச் சட்டம் (CAA) மற்றும் தேசியக் குடியுரிமைப் பதிவேடு (NRC) ஆகியவை நாஜி ஜெர்மனியின் 1935 ஆம் ஆண்டு ‘நியூரம்பெர்க் சட்டங்களின்’ ‘இந்து ராஷ்டிர’ வடிவமாகும்; அந்தச் சட்டங்களின்படி, ஜெர்மானியக் குடிமக்கள் தங்கள் ‘பரம்பரை ஆவணங்களின்’ (legacy papers) அடிப்படையில் ‘மூன்றாம் பேரரரசு’ (Third Reich) ஆட்சியால் குடியுரிமை  வழங்கப் பெற்றனர். (இந்தியாவில் எத்தனை பேரிடம் இத்தகைய ஆவணங்கள் உள்ளன?)

போராட்டக்காரர்கள் கொல்லப்பட்டதாலும், செயல்பாட்டாளர்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டதாலும் CAA-NRC-க்கு எதிரான வெகுஜனப் போராட்டங்கள் மங்கிப்போயின. இருப்பினும், அந்தப் போராட்டங்கள் அரசாங்கத்தை  புதிய சட்டங்களை மெதுவாக நடைமுறைப்படுத்தும்படி செய்தன. ஆனால் இப்போது, ​​பெரும்பாலும் முஸ்லிம்களை இலக்காகக் கொண்டவை என்று பலரால் சரியாகக் கருதப்பட்ட CAA-NRC, வாக்காளர் பட்டியலின் ‘சிறப்புத் தீவிரத் திருத்த’ (SIR) நடவடிக்கையாக உருமாறித் திரும்பியுள்ளது.

SIR ஆபத்து

நமது கடவுச்சீட்டுகள் (passports) கூட குடியுரிமைக்கான சான்றுகள் அல்ல என்று சாதாரணமாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இலட்சக்கணக்கானோர் வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து நீக்கப்படுகிறார்கள். நாடு முழுவதும் மக்கள் “பரம்பரை ஆவணங்களை”த் தீவிரமாகத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நாம் எந்த நிலையில் இருக்கிறோம் என்று தெரியவில்லை. நாம் சட்டப்பூர்வமானவர்களா? சட்டவிரோதமானவர்களா? நமக்கு உரிமைகள் உள்ளனவா? “சந்தேகத்திற்குரிய குடிமக்கள்” என்று முத்திரை குத்தப்பட்டு அடைத்து வைக்கப்படும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான தடுப்பு முகாம்களில் நம்மைப் போன்றவர்கள் யாரேனும் சேர்ப்பிக்கப்படுவார்களா? தீர்ப்பாயத்திலிருந்து தீர்ப்பாயத்திற்கு அலைந்து திரிவதிலேயே நம் நாட்களைக் கழிக்கப் போகிறோமா? பாசிஸ்டுகள் குழப்பத்தையும் சீர்குலைவையும் விரும்புகிறார்கள்.

நமது பதற்றமும் வேதனையும், ‘கரப்பான் பூச்சி’ எழுச்சியின் மீது அதிகப்படியான நம்பிக்கையை வைக்க நம்மைத் தூண்டக்கூடும். வங்கதேசம், நேபாளம் மற்றும் இலங்கையில் ஆட்சி மாற்றத்திற்கு வழிவகுத்த இளைஞர்களின் எழுச்சியுடன் சிலர் இதை ஏற்கனவே ஒப்பிட்டுப் பேசுகின்றனர். ஆனால், பரந்து விரிந்துள்ள நாடான இந்தியாவில் அத்தகைய நிகழ்வு நடைபெறுவது சாத்தியமற்றது.

ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன் இயக்கம்

1977 இல் இந்திரா காந்தியின் ஆட்சியை வீழ்த்திய ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணனின் தலைமையிலான இயக்கத்துடனும் வேறு சிலர் இதை ஒப்பிடுகிறார்கள். இத்தகைய ஒப்பீடுகள் பயனுள்ளவை அல்ல. ‘கரப்பான் பூச்சி ஜனதா கட்சி’  என்பது அந்த இயக்கங்கள் எதையும் போன்றது அல்ல; அது தனக்கே உரித்தான தனித்தன்மை வாய்ந்த ஒன்று. இது ஒரு குறிப்பிட்ட திட்டவட்டமான வரலாற்றுச் சூழலின் அலாதியான விளைவு.

தன்னை எதிர்ப்பவர்களிடம் இரக்கமற்ற முறையில் நடந்துகொள்ளும் ஒரு கொடூரமான, பழிவாங்கும் குணம் கொண்ட அரசாங்கத்தை எதிர்த்து நிற்கும் நிலையில் உள்ளவர்கள், பாதிப்புக்குள்ளாகக்கூடிய இளைஞர்கள். பழிவாங்கும் நடவடிக்கை நிச்சயமாகத் திட்டமிடப்பட்டு வருகிறது; போராட்டத்தைத் தூண்டிய முக்கிய நபர்கள் எனக் கருதப்படுபவர்கள் மீது அது கட்டவிழ்த்து விடப்படும்.

பெரும் செல்வாக்கை இழந்து வரும் ஒரு ஆட்சிக்கு, தனக்கு வாக்களித்த மக்களிடம் எந்தச் சலுகையையும் அளிக்காமல் இருப்பதற்கான துணிச்சல் எங்கிருந்து வருகிறது? ஒருவேளை, தேர்தல் எனும் விளையாட்டைத் தங்களுக்குச் சாதகமாக வெற்றிகரமாக மாற்றியமைத்துவிட்டதாக அது கருதுவதே இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். அது தேர்தல் இயந்திரத்தையே தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்துவிட்டது. தேர்தல் ஆணையத்தின் அமைப்பிலேயே குறைபாடுகள் உள்ளன; அது இனி நடுநிலையாகச் செயல்படும் என்று நம்ப முடியாது. மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரங்கள் (EVMs) கையாளப்பட்டுள்ளன; வாக்காளர் பட்டியல்களில் இருந்து இலட்சக்கணக்கான உண்மையான நபர்கள் நீக்கப்பட்டு, அதே சமயம் இலட்சக்கணக்கான போலிப் பெயர்கள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன; தேர்தலைக் கண்காணிக்கும் அதிகார வர்க்கம் முழுமையாக ஆளும் தரப்புக்கு உடந்தையாகச் செயல்படுகிறது; அப்பட்டமான முறைகேடுகளை நீதிமன்றங்கள் தாமதப்படுத்தவோ அல்லது கண்டுகொள்ளாமல் இருக்கவோ கூடும்; காவல்துறைக்கு நடுநிலைமை என்றால் என்னவென்றே தெரியவில்லை;

அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் விரலை அசைத்தாலே ஊடகங்கள் பணிந்து நிற்கின்றன. எப்போதும் பா.ஜ.கவுக்கே சாதகமாக அமையும் வகையில் தொகுதிகள் மறுவரையறை செய்யப்படவுள்ளன. அப்படியிருக்க, ஆளும் கட்சிக்கு என்ன பயம் இருக்கப்போகிறது? அது ஏன் யாரையாவது கேட்க வேண்டும்? இது உலகின் மிகப் பணக்கார அரசியல் கட்சி; உலகின் மிகப் பெரும் தொழிலதிபர்களின் ஆதரவு இதற்கு உண்டு. அதனால் எதையும் வாங்க முடியும். யாரையும் விலைக்கு வாங்க முடியும். அல்லது அது அப்படித்தான் நம்புகிறது.

ஆனால், இந்த விளையாட்டு என்றென்றும் நீடிக்குமா? எல்லா மக்களையும் எல்லா நேரங்களிலும் ஏமாற்ற முடியுமா? ஒன்றரை பில்லியன் மக்கள் தொகை கொண்ட ஒரு நாட்டை, ஒரு பிணத்தைப் போல என்றென்றும் இழுத்துச் செல்ல முடியுமா? அது முடியாது. கரப்பான் பூச்சிகள் வெளியே வந்துவிட்டன. விவசாயிகள் மீண்டும் ஒருமுறை டெல்லியை நோக்கி அணிவகுக்கத் தொடங்கியுள்ளனர்; இம்முறை அவர்கள் இந்திய-அமெரிக்க வர்த்தக ஒப்பந்தத்தை எதிர்த்துப் போராடுகிறார்கள் – இது இந்திய அரசாங்கம் விவசாயிகளின் சார்பாக அடிமைத்தனமாக ஒப்புக்கொண்டு கையெழுத்திடத் துணியும் ஒரு ‘மரண சாசனம்’ ஆகும். நகரின் எல்லைகள் அடைக்கப்பட்டுள்ளன, ஆனால் அது அவர்களைத் தடுக்கும் வாய்ப்பு குறைவு. ஒருவேளை, நாமும் சற்று ஆபத்தானவர்களாக மாறுவது எப்படி என்பதை நம் விவசாயிகளிடமிருந்தும் கரப்பான் பூச்சிகளிடமிருந்தும் கற்றுக்கொள்ளலாம். இளைஞர்கள் நமக்கு ஒரு பரிசை அளித்துள்ளனர். அவர்கள் செய்ததை அர்த்தமுள்ளதாக்குவது நம் ஒவ்வொருவரின் கையிலும் உள்ளது.

ஒரு பிரதமர் உடலளவில் தப்பி ஓடினால், அரசியல் ரீதியாகவும் அவர் தப்பி ஓட வேண்டிய நிலை ஏற்பட அதிக காலம் ஆகாது.

ஆனால் இந்த ஆட்சி அவ்வளவு எளிதில் போகாது. தலைநகரின் வீதிகளில் அவமானப்படுத்தப்படுவதை அது பொறுத்துக்கொள்ளாது. இரத்தம் சிந்தப்படுவதைக் காண நேரிடலாம்; இளைஞர்களிடையே ஆத்திரம் பெருகி வருகிறது. உணர்ச்சிவசப்பட்ட அந்த இளைய கூட்டத்தில் யாராவது ஒருவர் நிதானத்தை இழந்து, காவல்துறையினர் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்துவதற்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதற்கு இன்னும் எவ்வளவு காலம் ஆகலாம்? நம்மை முறியடிக்க அவர்கள் எதையும் செய்வார்கள்; அவர்களைத் தடுக்க நம்மால் இயன்ற அனைத்தையும் நாம் செய்ய வேண்டும்.

நன்றி: Alternative International Journal, August 2026

தமிழாக்கம்:எஸ்.வி.ராஜதுரை